Wijlen vogel.

Zijn vogeloogjes werden met het uur kleiner. Vleugellam was hij onderaan de kolen gekropen. En ik voelde me machteloos maar tegelijk besefte ik dat de natuur haar gang moest gaan. In de geurigheid van de kamperfoelie zit nog een nest. Hopelijk hebben zij bij het uitvliegen meer geluk.

In de groentetuin stond ik met het pluimgewicht in mijn handen. Wat doe je met een dode vogel? Even voelde ik zelfs een aandrang om hem te begraven. Maar daar zat mijn weke hart voor iets tussen.

Hij ligt nog op de vensterbank. Doodstil vogel te zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Wijlen vogel.

  1. Goofball zegt:

    ik begroef als kind altijd de dode vogels die ik in onze straat vond

  2. Tanneke zegt:

    Dat doet je toch altijd even stilstaan… Gisteren haalden we een klein visje uit de vijver. Het was dood, dachten we. Tot we zagen dat zijn mondje nog heel stilletjes bewoog, het leek wel alsof het nog iets wou zeggen voor hij het helemaal opgaf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s