Werkmens.

Ik voel me dromerig staren tijdens de vergadering. Niemand merkt het omdat iemands gedachten raden nog niet des mensen is.

Af en toe tast ik naar het schelpje aan mijn hals. Het is rond gemaakt en ik kan er juist één vingertop inleggen. Ik doe dat vaak.

De puntjes op de agenda kunnen mij niet boeien en iedereen vind het aanvaardbaar dat ik vooral luister na drie maanden afwezigheid.

Mijn eerste werkdagen zitten er op. Wanneer ik thuis kom, giet ik een Spaans wijntje in mijn mooiste glaasje. Je leven zal nadien niet meer hetzelfde zijn, vertelde de oude fransman die ik onderweg tegenkwam. Hij stapte op dat moment voor de vierde keer en was 67 jaar. Ik wilde dat ik het hem even kon zeggen. Dat ik nu helemaal versta wat hij bedoelde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Werkmens.

  1. Lies zegt:

    Je foto, Katrien, boven je ‘werkmens’blogje bevestigt je verhaal zo mooi…
    Lie(f)s.

  2. boomkruiper zegt:

    Ben vaak zo blij dat mensen niet kunnen zien wat ik denk. Ja mijn geliefden wel die kennen mij van haver tot gort 🙂 :).
    Verdiep 😉 mij momenteel in de oudere mannen pruikenmanie. Heel interessant. En verdomd warm vandaag de dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s