Waterthuis.

Tot aan mijn billen sta ik in de vijver. De viervoeter wordt helemaal zot van samen in het water. Dat mijn kleren nat zijn, is met dit weer helemaal niet erg. Mijn doel was om voorzichtig één waterlelie af te plukken, voor in een klein vaasje op de kast. Wanneer ik dieper het water in stap, voel ik mijn voeten wegzakken. In de modder.

Dan moet ik denken aan die dag. Fisterra, in de verste uithoek van Noordelijk Spanje. Op het puntje van een rots, sta ik met mijn schelp die ik de zee in ga gooien. Nog even druk ik ze tegen mijn hart en tegelijk voel ik de verleiding om mee te springen. Met mijn armen open, de diepte van de zee in.

De waterlelie was te ver weg, mijn armen te kort. Te mooi op het water.

De lelies schommelen en ik denk aan mijn schelp. En hoe ze thuis kwam.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Waterthuis.

  1. Jaclien zegt:

    De vijver, de zee, de bloem en de schelp. De bloem en de schelp op en in het water. Los moeten laten, achterlaten, en toch verbonden blijven…
    De vorige logjes: Schitterende tuin en … ik hoop dat Nederland wint..! (Ma en Pa kwamen van net over de grens en ik heb nog de nationaliteit van de noorderburen.)

  2. Lies zegt:

    Beschermen die bloemen zichzelf, door (onbereikbaar) ver te staan ?
    En voor jou was te zee (daar) véél te diep…
    Mooi… Loslaten… Achterlaten…
    Fijn weekend, Katrien !
    Lie(f)s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s