Tja…

Ik zat er in mijn stapkleren. Van te voren had ik het wel even aan de huisgenoot gevraagd. Of ik iets chiquer moest aandoen.
Het was onze vaste plaats om op zondag een hapje te eten. Nooit lang wachten, altijd even vriendelijk en veel plaats. De aankomende puber, die hier al bijna twee weken logeert, was er blij mee. Voor hem het culinair hoogtepunt, pizza margarita.

Op mijn gemak zat ik er ook. Moe van het stappen en andere dingen.

Ik zag het kleine gezin binnenkomen toen ik de eerst teug witte wijn nam. Keurig en net gekleed, perfect op een rechte lijn. Het kleine jongetje, hooguit drie jaar, bewoog zich voorgeprogrammeerd als een robot.

Snel raakte ik geboeid door het gesprek aan mijn eigen tafel. Vooral luisteren deed ik, ideaal als je moe bent.

Na een tijdje keek ik opzij en kreeg het jonge gezin weer in mijn vizier. Wat een voorbeeldig jongetje, denk ik, en meteen daarna krijgt hij een serieuze tik op het hoofd van zijn vader. Het kleine bolleke vliegt tegen de rand van de stoel maar de kleine geeft geen kik.

Helemaal geschrokken ontglipt me iets… arm ventje of zo. De moeder is vreselijk boos op mij en roept van over hun tafel dat ik mij niet moet bemoeien. Ik probeer nog te zeggen dat ik juist gedacht had dat het zo’n braaf jongetje was. Maar de vrouw was razend en zelf ook geschrokken. Ik draaide snel mijn hoofd en durfde niet meer kijken. Ik hoorde de vader hard praten tegen het jongetje. Iets van als hij spaghetti koos moest hij spaghetti eten en niet het vlees van een ander zijn bord vragen. Zoiets want luisteren durfde ik ook al niet meer.

Ik weet dat je niet mag moeien met andermans opvoeding en eigenlijk deed ik dat ook niet. Maar onrechtvaardigheid, daar kan ik helemaal verbolgen over zijn. Wat denken jullie?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Tja…

  1. Lies zegt:

    Verschrikkelijk voor dat ukje…
    Hopelijk gaat iemand die ouders ‘opvoeden’…
    Lie(f)s.

  2. Goofball zegt:

    klinkt nogal verstikkend en triestig voor dat kind maar veel zal je er niet kunnen aan doen vrees ik.

  3. Ho, onrechtvaardigheid, daar kan ik ook helemaal niet tegen. Ik weet niet of ik iets had durven zeggen, maar mijn blik zou boekdelen gesproken hebben en ik blijf in zulke situaties soms staren. Tot mijn man zegt dat ik moet stoppen… Ja, onrechtvaardigheid, dat is mijn ‘zwakke kant’.

  4. Sabine zegt:

    Ik denk daar zelf ook veel over na…waarom ik mijn kinderen ‘flink’ en ‘goed’ noem op momenten dat ze kritiekloos doen wat ik vraag, al dan niet om iets van me te verkrijgen. Flink en goed worden op die manier in hun hoofdje vertaald als ‘gehoorzamend aan autoriteit’…. en ook al moet je als moeder (of ouder tout court) soms die kaart uitspelen van de autoriteit omdat ze zelf nog geen inschatting kunnen maken van gevaar of de sociale spelregels nog moeten leren, toch ben ik er absoluut geen voorstander van. Want het is het tegengestelde van wat ik mijn kinderen wil aanreiken (kritisch zijn, zelfbewust, alert, sociaal, zelfstandig)

    Als buitenstaander zou ik het dan ook bijzonder moeilijk hebben bij het zien van dit soort taferelen. Fysiek geweld, vernedering (want dat is het voor zo een kind ook) en dan nog om zoiets onbenulligs.
    Dat de moeder er nog op reageerde (naar jou toe) verbaast me dan weer.

  5. Menck zegt:

    Ik hoop dat je ‘Wat denken jullie?’ door iedereen als een retorische vraag wordt gezien.

  6. chelone zegt:

    Kan je jochie van drie al zelf beslissen dat hij spaghetti prefereert boven iets anders?
    Geef je een onschuldig jochie van drie al een tik op het hoofd?
    Arme, doch keurige, ouders!

  7. Affodil zegt:

    Ooit een vergelijkbare situatie meegemaakt in Pecs in Hongarije. Op een terras zat een Duits koppel met 2 kinderen. HIJ had zich de hele tijd al als een echte Feldwebel gedragen, ook naar zijn vrouw toe. Alle drie zaten ze geïntimideerd en zwijgend aan hun tafel en HIJ “heerste” over zijn slaven. Want zo kwam het op alle andere aanwezigen over, de heimelijk gewisselde blikken van verstandhouding vertelden dat in stilte. Nu weet ik niet of jullie die sodaflessen met zo’n “teutje” kennen die ze ginds rondbrengen? Dikke glazen flessen die onder druk staan en waar zo’n ontspannertje op staat. Bracht de ook al geïrriteerde ober zo’n fles bij die tafel en zette ze (expres, want hij knipoogde bij het wegstappen) met een forse knal neer. HIJ pakte de fles en toen hij de ontspanner indrukte blies hij zijn glas van tafel. Zijn gezin zat met grote angstogen te kijken, maar ik kon me niet meer goed houden en proestte het uit, onmiddellijk gevolgd door alle aanwezigen op het terras én het personeel. HIJ is beginnen tieren (en achteraf bedacht ik me dat zijn vrouw en kinderen het misschien wel uitgezweet hebben) maar niemand kreeg zichzelf nog onder controle. Hoe harder HIJ blafte, hoe slapper onze lach werd. Uiteindelijk heeft HIJ het veld maar geruimd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s