Een huis ergens in Gent.

Het loodzware hoofdeinde van een tweepersoonsbed moest drie verdiepingen omlaag. Langs een smal en onhandig trapje. Je moeder kan 800 km stappen in vijf weken en dit zouden we dit niet kunnen, spreek ik resoluut, terwijl zoon toch nog even twijfelt.

Beslist maar toch voorzichtig dalen we langzaam naar beneden met het gevaarte. Dat krijgen jullie nooit in die kelder, roept de huisgenoot van beneden. Met die zoon van mij kan ik bergen verzetten, antwoord ik vastberaden.

En een overwinningsgevoel overvalt me als ik, het gevaarte veilig opgeborgen, de kelderdeur achter me dicht trek.

Zoon woont vanaf nu dus grotendeels in Gent. In een gezellig huis met vijf vrienden. Een hele week werkten ze samen en maakten een soort van thuis. Kom jij nog eens een keer moederpoetsen, vroeg hij, want dat leerde ik, niet teveel zelf voorstellen maar er wel zijn als het nodig is.

Aan tafel met allerlei lekkers van de Turkse winkel om de hoek, genoot ik van zijn enthousiasme. Hij is elk jaar een beetje verder weg maar dichter bij mijn hart dan ooit…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

7 reacties op Een huis ergens in Gent.

  1. Lies zegt:

    Knappe prestatie van jullie !

  2. veerle zegt:

    Wat een vertrouwen in jullie kunnen. Maar terecht zo blijkt.

  3. tricky zegt:

    en midden in een slapeloze nacht kom ik even bijlezen bij je… ‘moederpoetsen’, wat een geweldig woord… en wat een heerlijke inhoud die er bij hoort… kan me voorstellen dat je ook in het hart van je zoon zit… en niet alleen om dat ‘moederpoetsen’ 😉

  4. Rose zegt:

    Mooie laatste zin. En man, wat ben ik jaloers op je zoon. Ik hou van Gent!

  5. Rose zegt:

    (Oeps, dat was de verkeerde URL. Op weblogs reageer ik met mijn weblog-URL ;-))

  6. Sabine zegt:

    Ferm van jullie dat jullie zo een fijne band hebben. Helpen als het nodig is… wederzijds.
    En dat je mag (en wil) gaan moederpoetsen is ook wel heel fijn.

    Ik ben zelf nog geen 30 maar kijk toch al met weemoed terug naar de tijd dat ik iets soortgelijks deed in Gent.. met vrienden.
    Beetje jaloers van je zoon… de tijd van zijn leven… een zo een fantastische moeder. Hij heeft het getroffen.

  7. Dat is een grote stap!
    Maar het zal hem zeker bevallen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s