Run, Forrest, run…

Het was omdat de jongen ziek op de zetel lag, dat hij het vroeg. Of we niet samen Forrest Gump konden kijken en ook al was ik druk bezig in en rond het huis, met tussenpozen ging ik bij hem in de zetel zitten. Ik kan niet kijken zonder huilen, vertelde ik hem, maar dat vond hij niet erg, eerder normaal. Dus keken we, dicht bij elkaar, ieder zijn eigen verhaal indachtig.

Zondagmorgen ging ik met Mats, de hond, op stap. Voor hoelang weet ik niet, riep ik nog naar de huisgenoot, zo weet hij meestal dat ik lucht nodig heb.

En middenin een denkpiste, zie ik plots dat kleine veertje, dat net niet voor mijn voeten neerdwarrelt. Net zoals het in de film voor de voeten van Forrest vlindert.

Ik hou daarvan. Van tekens die iets of niets kunnen betekenen. Tekens die jezelf invult naargelang de gemoedsstemming of nood.

Dus raapte ik het veertje op en nam het mee. Thuis legde ik het als teken van de zondagswandeling in de houten schaal.

Op maandag, vandaag dus, schrijf ik erover. En vind ik het geruststellend dat er tekens zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Run, Forrest, run…

  1. Anonymouse zegt:

    dankjewel x

  2. Neneh zegt:

    Wat is dat toch met veertjes en Forrest Gump.

    Ik kan het ook niet drooghouden bij de film en veertjes…… ik buk regelmatig šŸ™‚

  3. saltyletters zegt:

    Soms willen we zelf zo licht zijn als een veertje en even weg zweven van alles om ons heen…

  4. zapnimf zegt:

    Bijgelezen.
    Nu naar tijdonderweg.
    Wat een impact zeg, je stapavontuur.
    Tot binnenkort!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s