Stappen.

De stickertjes hangen nog op mijn trui, stel ik vast, en onopvallend probeer ik ze eraf te doen. Het kleine meisje had ze ’s morgens vroeg op mijn trui geplakt. Als meterversiering. De dame die achter het bureau zit, heeft niets door. Veel te druk bezig en gefocust op het formulier dat ze aan het invullen is.

Met een volmacht van Lars, zat ik op de studenten administratie van de universiteit in Gent. Zelf draait hij momenteel lange uren in het ziekenhuis op zijn eerste stage. Dus stelde ik voor om wat papierwerk voor hem in orde te maken.

Nadien at ik in de Vooruit een verrukkelijk broodje brie met noten en honing. Aan de grote tafel had ik zicht over het etablissement. Mensen kijken is dan iets wat ik het liefst doe. Ook onderweg naar Santiago zag ik veel verschillende mensen. Er waren er die wekenlang mee in dezelfde richting stapten. Mensen uit de tegenovergestelde richting waren meestal geen pelgrims maar keken me soms op een doordringende wijze aan. In een stad of dorp viel je dan ook op. Met de rugzak en stapschoenen was je onmiskenbaar een pelgrim op weg. Soms lijk ik dan ook een bekend gezicht te zien. Misschien een aanblik of gelaatsuitdrukking die ik vaag herken van onderweg.

Daarom lach ik tegen de jongen die, in de Vooruit, tegenover mij zit. Zijn hagelwitte tanden en onschuldige blik doen mij aan iemand denken. Aan Adriaan, die een zware steen in hartvorm meezeulde. Als herdenking aan een vriendin die overleed aan kanker. Ik weet niet of hij aankwam in Santiago maar vergeten doe ik hem niet.

Daarna loop ik door de stad. En moet nog maar eens denken hoe alles wat ik doe en denk, toch nog gelinkt is aan mijn staptocht. Hoe intens ook mijn dagelijks leven zijn plaats weer heeft ingenomen, toch is het een leven ‘na’. Ik kan er geen uitgebreide of grote verhalen over vertellen maar het zit vanbinnen. Het blijft zich een weg kronkelen vanuit mijn buik.

De zon is volop haar zonnige zelf. In plaats van weer met de bus naar de rand van de stad te rijden, stap ik te voet de weg terug. Een te stappen weg is voor mij nooit meer zomaar een weg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stappen.

  1. tricky zegt:

    het leven na, dat diep in jou zit, maar er toch altijd weer een beetje uit wil, gedeeld wil worden… en dat vind ik zo fijn… ik kan me er wel iets bij voorstellen (denk ik, want ik deed nooit zo’n staptocht, maar heb het ook wel met andere zeer intense dingen)…
    zo fijn om hier jouw leven voor, tijdens en na, én tussendoor te mogen komen lezen af en toe… het doet mij ook wat, weet je!

  2. Lies zegt:

    Er zal altijd een leven ‘voor’ en een leven ‘na’ zijn Katrien ! Tussendoor genieten van het ‘nu’…
    Lie(f)s.

  3. @Tricky:Wat goed dat je hier zo graag komt. Je bent van harte welkom!
    @Lies: ‘De kracht van het nu’…een boek dat ik nu op mijn nachtkastje heb liggen. Hopelijk krijg ik het helemaal gelezen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s