Dit was zaterdag en zondag.

Nu zou ik dat allemaal wel willen opschrijven.

Hoe de toon werd gezet, de voorbije zaterdagochtend. Op het plein, aan de rand van de stad, zet ik mijn auto. De jonge dame waar ik de weg aan vraag, brengt mij prompt met de auto tot op de juiste plaats. Stappen vind ik helemaal niet erg, vertel ik haar onderweg en daar moet ik ook weer aan denken als ik het congrescentrum binnen ga.

De kilte die ik vrijdag nog voelde, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Er klinkt muziek en er lopen allemaal mensen die van deze pelgrimssfeer even blij worden als ik.

Dus zou ik dat allemaal wel willen opschrijven.

Van die kunstenaar met zijn kleine maar treffende schilderijen en het boeiende gesprek wat ik met hem had. Van de vrouwen die ik ontmoette. Je kunt ze in twee groepen indelen. Zij die al stapten en zij die nog gaan stappen. Over het panelgesprek, waar benadrukt wordt dat thuiskomen en je weer integreren in het leven van elke dag even veel aandacht nodig heeft als eender welke andere fase van je tocht. Over de workshop spiritualiteit waar ze me vertellen dat de spirituele dimensie van het onderweg zijn nog veel te weinig aandacht krijgt. De Nederlandse mensen die komen praten over manieren om je pelgrimsverhaal neer te schrijven. Het samen zijn. Ondergedompeld worden in een bad van ziels en lotgenoten. Martin, die ik tegenkwam op weg in Spanje en nu ook weer zag. En Jos, de eerste pelgrim die mij vertelde van zijn tochten, op één van mijn eerste trainingswandelingen. En nog veel meer warme mensen.

Ik kan ook nog schrijven dat dit weekend voor inspiratie zorgt. Misschien ga ik wel naar de vergadering van de hospitaleros om eens een paar weken te gaan werken in de herberg van het Vlaamse genootschap in Spanje. Ik ben alvast van harte welkom. Of de Nederlandse communicatieverantwoordelijke die hier in België schrijf weekenden wil organiseren en waar ik graag aan wil meewerken. En dan zijn er de vele pelgrims wegen die je nog kan stappen. Over de droom om een keer terug op weg te gaan. Met rugzak en stokken.

Voor nu rest alleen maar een prachtige herinnering aan deze twee dagen. Ik ben weer helemaal opgewarmd. Ik wist tijdens dit schrijven niet of het mij zou lukken om u deze overweldigendheid te vertellen. Hopelijk heb ik u toch even kunnen meenemen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Dit was zaterdag en zondag.

  1. Lies zegt:

    ‘k Mocht je reeds twee keer volgen, Katrien, … op je blog meestappen… Waarom zou het dan nu niet lukken ? Je weekend beschrijft een heerlijk, warm, Caminoweekend… !
    Lie(f)s.

  2. Ja, hoor, het is je weer gelukt! Zo hou je bij mij het vlammetje warm om dit ook ooit te doen, als de kinderen ouder zijn.

  3. merel zegt:

    dit lijkt heel erg op de basiliek van Tongeren, maar neen dat kan dus niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s