Afscheid in stilte.

Best anoniem, dat bloggen van jou, vertelt ze. Deze woorden herinner ik me deze ochtend. Nu het buiten regent en ik even uit de tuin ben, zet ik mij aan het schrijven.

Het is bijna 20 jaar geleden dat ik haar leerde kennen. Een stoere vrouw met een zacht binnenste. Ook al was zij zoals ik nooit zou willen zijn, ik mocht haar wel. We werkten een aantal jaar op dezelfde leefgroep. Ze zag er niet echt vrouwelijk uit en haar taal klonk ook nogal stevig. Achteraf, toen ik haar beter leerde kennen, hoorde ik dat ze dit eigenlijk zelf ook niet wilde. Door de jaren heen bouwde ze een muur van bescherming om niet gekwetst te worden. Nu, jaren later, kan ik dat begrijpen.

Een aantal jaar deden we veel gezellige dingen samen. Mijn kleuters brachten haar altijd aan het lachen. Zij luisterde naar mijn levensverhaal. Haar weg was zo anders dan de mijne, en ik luisterde op mijn beurt.

Op nogal bruuske wijze en door allerlei omstandigheden werd het contact 18 jaar geleden verbroken. We gingen ieder onze eigen weg en ik heb de eerste jaren weinig aan haar gedacht omdat mijn leven andere aandacht vereiste.

Een aantal weken geleden zag ik haar in het ziekenhuis. Ik had toen juist die kies laten trekken en kon bijna niet praten. De drempel om haar aan te spreken, voelde te hoog. Maar ik schrok wel. Met een infuuspaal aan de hand liep ze door de hal. Ze was erg mager en zag er zwak uit. Maar ik dacht nog, misschien is ze toch op weg naar de rookruimte. Haar kennende.

Sinds vorige week is ze niet meer uit mijn gedachten geweest. De kanker waar ze aan lijdt is onherroepelijk uitgezaaid. Al wat rest zijn nog een paar weken in dit leven. Dat vertelde me iemand op het werk, en ik schrok.

Contact is niet meer mogelijk omdat ze te ziek is. Al wat ik kan doen is haar woorden sturen. Dat ik het fijn vind dat ze er ooit voor me was. Dat ik ondanks alles alleen de zachte herinneringen wil bewaren. Dat ik hoop dat ze niet teveel pijn moet hebben en dat ze dit leven kan loslaten zonder al teveel vechten.

Het doet pijn. Voor haar, en dat kleine meisje dat verder moet zonder haar moeke. Voor mij, omdat we geen afscheid meer kunnen nemen.

Als ik het zou kunnen, zou ik bidden, maar het zijn enkel mijn gedachten die bij haar zijn. Bijna elk uur van de dag.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op Afscheid in stilte.

  1. elke zegt:

    hier krijg ik het koud van (in tegenstelling tot heel die media-heisa over dat ander).

  2. Roelien zegt:

    Wat heb je dit weer ongelooflijk mooi en respectvol opgeschreven….sterkte, voor haar en ook voor jou!

  3. chris zegt:

    en wat is bidden dan meer dan helemaal aanwezig zijn?

  4. tricky zegt:

    wow, wat heftig zeg… kippenvel ook hier… niet makkelijk, niet voor jou en zeker niet voor haar… sterkte voor allebei!

  5. fluitenkruid zegt:

    Wat verschrikkelijk moeilijk dit, gelukkig kun je ook in stilte of in jouw geval in woorden afscheid nemen.

  6. Elly zegt:

    Jouw eerlijke, warme gedachten betekenen veel meer dan de holle woorden van sommigen in die omstandigheden.

  7. Adelheid zegt:

    Je kan bidden, op jouw manier…
    niet naar een god, maar naar…
    misschien moet ik gewoon zeggen: ik doe het gewoon, de laatste jaren…

    Sterkte aan allen in moeilijke tijden.

  8. 10-eke zegt:

    wat stilmakend mooi……

  9. Rob Alberts zegt:

    Mooi beschreven.
    Sterkte voor jou.
    Het leven eindigt soms abrupt en pijnlijk.
    Bemoedigende groet.

  10. Sabine zegt:

    Meer kan je niet doen nu….
    De pijn en het verdriet….
    .. en dat mensen zo een indruk op je leven kunnen hebben.

  11. elsje zegt:

    😦
    sterkte voor haar. en voor jou. want aan de zijlijn staan is voorwaar niet gemakkelijk.

  12. Goofball zegt:

    ik krijg kippevel bij dit mooie warme afscheid

  13. Ma Elly zegt:

    Ik wens dat het zonder te veel pijn mag verlopen voor die mevrouw,en bid voor haar ,en ga een kaarsje branden,want ook ikzelf voel dat het licht van de kaars verlichting kan brengen in moeilike periodes.
    Groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s