Afscheid in stilte 2


Al een paar keer heb ik het witte blad geopend. En ook weer gesloten. Zo vol woorden en voelen dat ik het niet opgeschreven krijg. Daarbij raast het gewone leven door en ontbreken tijd en ruimte om het lege blad vol letters te krijgen.

Het is al een paar dagen geleden dat ik schreef over het afscheid in stilte. Toch is het helemaal anders uitgepakt. Vrijdag stapte ik binnen in de gezellige huiskamer waar het ziekenhuisbed voor het raam is gezet. Erg ziek en mager maar met fonkelende ogen verwelkomt ze mij. Als ik niet beter wist zou ik het levenslust noemen. Ik durf haar amper omhelzen.

We praten de namiddag rond en drinken koffie samen. Zij maar een half tasje. We lachen en draaien niet om de dood heen. De essentie, daar heeft zij het over, en ik kan alleen maar beamen.

Buiten adem ik diep de lucht van de grote dennenbomen in. Ik ruik de lente. Ik zucht, en zucht. Als het leven haar nog wat tijd gunt, ga ik woensdag nog eens even. Dit kleine doosje wil ik haar echt nog geven om mee op weg te nemen…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Afscheid in stilte 2

  1. elke zegt:

    Het is goed dat je geweest bent, ik voel het aan je woorden 🙂

  2. Sabine zegt:

    dit is echt de essentie
    een ontmoeting op de grens
    hier krijg je nooit meer spijt van
    … en dat doosje….prachtig

  3. Sannah zegt:

    Dat klinkt goed. Dat niet alleen jouw gedachten, maar uiteindelijk ook jijzelf nog bij haar was. Fijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s