Er was eens een zon en zaterdag.

Ik wandel de aula van het crematorium met huilogen buiten. De bekenden die ik toch nog tegenkom, laat ik achter met een kort woordje. Ik wil de lucht voelen, de natuur in. Ik wil de zon, die overvloedig schijnt, mijn hart laten opwarmen. De zelfontworpen urne op mijn netvlies gegrift.

Het voorjaar is het enige seizoen waarin geel een plaatsje krijgt in het huis. Anders zal ik altijd voor andere kleuren kiezen. Maar de tulpen die ik uit kies zijn prachtig op de houten tafel.

Het tuinseizoen is echt van start gegaan. De wortelbak is bezaaid met ajuinen en wortelen. De lavas van vorig jaar komt er ook weer uit. Ideaal als geur misleider. De takken van de catalpa dienen als bescherming voor de enthousiaste poten van Mats, de hond. Hij ligt vlakbij als ik het wortelzaad in de groeven strooi. Ik spreek hem streng toe maar hij kijkt enkel met zijn hondenogen, niet wetend wat ik bedoel.


Het zaaien gaat vanzelf. Rode biet, basilicum, pepers, augurk. Een greep uit het gamma. Lekker beschut op de grote vensterbank.
Het weekend leek in niets op een doodgewone zon of zaterdag. Om allerlei dingen in en rondom het hart. Als u mij nu wil excuseren, de huisgenoot heeft me een aperitief uitgegoten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Er was eens een zon en zaterdag.

  1. Roelien zegt:

    You are being excused… en ja, dit is het leven: zaaien, groeien, bewonderen, beschermen en ook sterven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s