Woensdagverhaal.

Het was niet erg slim van moeder merel. Een nest in de dakgoot, pal boven ons terras. In het begin was ze erg schuw om naar het nest te vliegen maar naarmate de kleine merels en hun honger groter werd, trok ze zich van ons niets meer aan. Zondag hoorden we voor de laatste keer een plof. Een kleine merel kijkt ons wat stoer aan en vliegt weg. Die redt het wel.

Op dit moment zit ik met een vrij uurtje. Rond half twaalf spring ik de fiets op om te gaan werken. Ik vertelde mijn huisgenoten dat ze zelf voor hun innerlijke mens moeten zorgen. Geen probleem, zeggen ze dan vlot.

Academiegewijs is er een zekere rust neergedaald. Alles wat ik moest inleveren, is terecht bij mijn docenten. Nu alleen nog het verdict afwachten. Mijn inschrijving voor volgend jaar deed ik ook al binnen en dat ik er naar uit kijk, is vanzelfsprekend.

Ook heb ik de windgoden aangesproken vanmorgen. Het uitstrooien van de urne doen we samen met haar mama vanmiddag. Heel stil en sober. Nadien zullen we wandelen en herinneringen ophalen en afsluiten met koffie en taart. De ziel van het meisje zwevend over die schone vijver.

Het lange hemelvaartsweekend moet ik werken. Genieten zal tussendoor zijn, onder de warmte van zonneschijn want dat voorspelden ze al wel. Ik wens voor u vanalles hetzelfde!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Woensdagverhaal.

  1. Lies zegt:

    Hopelijk heb je tot nu toe al wat kunnen genieten van die zalige zonnestralen tussendoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s