Het huis van vroeger en nu.

Vroeger kon ik het tussendoor helemaal kwijt wanneer het rommelde van binnen. Het is anders nu maar de reden ervan weet ik niet. Het houdt me ook niet zo bezig. Maar, met de zon door het raam en een pot thee, ben ik weer vertrokken.

Hij zet zijn handtekening. Mijn oudste kind koopt een huis en legt figuurlijk de eerste bouwstenen voor een leven op zichzelf. Het huis ligt om de hoek, en ziet er doorleefd maar gezellig uit. Het huis past bij mijn kind, het ligt in ons dorp met zijn vrienden op loopafstand. Vooraleer ik 30 word, wil ik er wonen. Zorgen voor mijn eigen stek, vertelt hij me vastberaden.

Ik sta erbij, kijk en luister. Deze stap is helemaal zoals het moet zijn. De gewone gang van zaken, niet meer of minder.

Toch rommelt het.

Ik was 19, zwanger van mijn eerste kind. Onzeker over wat ging komen. Alleen mijn vastberadenheid om het goed te doen, stond overeind. Ik zorgde, samen met de huisgenoot, voor een plek en maakte er een thuis van. Vallen deed ik, en opstaan ook al die keren.

Mijn twee jongens zijn voor mij het schoonste goed op aarde. Ik ga met hen mee, soms op een broodnodige afstand en andere keren wat dichterbij. Maar er is één ding dat ze nooit vergeten. Dat hun moeder er staat. Stevig geankerd in haar liefde.

Ik heb ze vaak gemist. Een moeder die er voor mij verankerd wilde staan. In mijn dromen zie ik ze vaak, die plek van heel vroeger waar je dag en nacht kan komen. Waar brood en choco nog altijd op dezelfde plaats staan.

Daarom voel ik de laatste week pijn van vroeger. Dat kleine meisje, die jonge moeder. In gedachten zie ik ze, voel nog steeds hoe alleen ze zich kon voelen. Nu streel ik haar even, spreek een troostend woord en neem haar in mijn armen.

Door het leven van mijn kinderen word ik af en toe helemaal in het verleden geworpen. De kaarten van het gevoel weer even geschud. Ik weet dat ik erover kan praten met lieve mensen. En het delen op tijdtussendoor, maakt mijn dag goed.

De ajuinen worden geoogst vandaag. Een megakoolrabi verdwijnt in een ovenschotel en de was draait zotte rondjes. Het fijne leven van alledag…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op Het huis van vroeger en nu.

  1. Lies zegt:

    *G*E*L*U*K*wensen !
    Lie(f)s.

  2. Goya zegt:

    Dat onzekere kleine meisje van vroeger kan trots zijn op zichzelf, dat ze het al die jaren toch maar heeft klaargespeeld om een liefdevolle mama te zijn!

  3. Roelien zegt:

    Wow, wat kan een vooruitblik een mooie reflectie naar het verleden opleveren, hè…

  4. Chelone zegt:

    Denk niet teveel na over het verleden. Als mij iemand vraagt of ik mijn leven zou willen herdoen antwoord ik steeds hetzelfde: ‘Wat denk jij daarover meer te weten, denk je nu echt dat ik mijn kinderen had willen missen!’
    De choco en het brood, ze zullen er altijd staan. Dat weten zij maar al te goed!

  5. mme Zsazsa zegt:

    Gij zijt zo schoon …

  6. elke zegt:

    Ik herken dat wel, dat teruggeroepen worden naar het verleden door je kinderen. In die fase van jou zit ik nog niet, maar het komt zeker ook nog…

  7. Nachtbraker zegt:

    Ik heb zelf geen kinderen, maar als ik zie hoe mijn broer en zus met hun kinderen omgaan, dan komen er toch ook flarden van vroeger terug. Zeker als ik merk dat ze met het speelgoed spelen waar ik vroeger nog mee gespeeld heb 🙂

  8. Lies zegt:

    Je kan het toch altijd weer zò mooi verwoorden!

  9. @ allen: Bedankt voor eenieders schone woorden 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s