Van een nieuwe ijskast en andere dingen.

Eerst had ik hem nog willen opbellen. Het kwam niet zo goed uit, al teveel gepraat gehad die dag. Maar als hij aanbelt, laat ik hem hartelijk binnen. Mijn vermoeid gemoed licht op.

We zijn nu allebei meer dan een jaar verder. Hij voelt zijn lichaam achteruit gaan en de dokter die hem vertelde om niet te wachten met zijn staptocht, kreeg gelijk. Het zou nu niet meer gaan. Met tranen in de ogen vertelt hij over alles wat hij zag en voelde onderweg. Ik knik en slik en begrijp erg goed wat hij bedoelt. Ook de behoefte om het opnieuw te doen, leeft sterk bij hem. Loslaten van wat vorig jaar nog kon, is in deze een hele opdracht. Want door de sluipmoordenaar die MS is, kan hij de lichaamskracht die er vorig jaar was, niet meer terugvinden. Het belangrijkste, volgens zijn arts, is om niet in een depressie verzeild te raken.

Het wordt al donker wanneer ik hem terug buiten laat. Ik beloof hem om snel eens langs te komen en zeg nog: zorg goed voor jezelf.

Zoals wel vaker de laatste tijd, slaap ik onrustig die nacht. Ik denk ook weer aan mijn tocht. Aan de lange dagen door de natuur en het onderweg zijn. Hoe uren en dagen daar weggleden in een heel ander ritme. Het ritme van je voetstappen onder begeleiding van een regelmatige ademhaling. In en uit en in en uit.

Vandaag ben ik een dagje thuis. Vanmorgen brachten ze de nieuwe ijskast en oven. En straks bereid ik mosselen met verse friet voor mijn kroost. Ik zal ook tuinbloemen in een vaas zetten en met Mats de hond door de wei lopen. Praten over het huis van Bram en genieten van de reisplannen van Lars.

Daar tussenin vliegen mijn gedachten honderden kilometers verder. Niet de ganse dag, maar af en toe. En tranen mag ik ook, van mezelf, want ze zijn niet echt verdrietig. Misschien een beetje weemoedig, ja dat wel.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Van een nieuwe ijskast en andere dingen.

  1. Lies zegt:

    ’t Was/is zo mooi, Katrien…
    Lie(f)s.

  2. Grietje zegt:

    ms… mijn zussie heeft ook ms en is geopereerd in Polen, ze is weer helemaal de oude. Het kan echt MS is echt niet meer lijdzaam afwachten maar actie ondernemen en beter proberen te worden. In ieder geval een heel stuk beter. Ik weet niets van de situatie, maar als ik over MS lees dan weet ik dat er zoveel meer kan dan in Nederland gedaan wordt. Hier zijn ze echt nog niet bij de tijd.

    Neemt niet weg dat je fijn schrijft, liefdevol over alles. Ik lees hier veel te weinig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s