Dinsdagsteen.

Terwijl ik buiten kijk naar het frisgroen grastapijt, verlang ik toch naar een warme dag. Zo eentje waar de zon alles van in de ochtend opwarmt. Naar een parasol die open moet net voor de middagtoast. Het komende weekend reserveerden we aan zee. De zon vooral, benieuwd of we op onze wenken bediend zullen worden.

Het puberkind is op weg voor een logeerpartijtje. 14 jaar geleden geboren en ik was erbij. Zijn bed staat altijd klaar. Alsook een hoop peren, want dat is wat hij echt eens graag zou doen. Een taart bakken, zelf.

In de rust van mijn huis tijdens een dinsdagnamiddag, moet ik ook aan de hectische dagen op het werk denken. Hoe sommige mensen door veel, teveel, woorden rare dingen teweeg brengen. Ik moest er eens diep van zuchten op weg naar huis en denken aan die zin, dat zwijgen zelfs als goud kan zijn.

Ik heb ook al eens door de tuin gelopen. Mijn dagelijkse rondgang. Die ene steen uit het zuiden op het tafeltje ergens vanachter lijkt het daar naar zijn zin te hebben. Ik heb er een stoeltje bijgezet en tussen druppels door mijn theetje gedronken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Dinsdagsteen.

  1. Ik duim mee voor een streepje zon, volgende week ook vakantie! Mooi zo’n herinnerings-stenen, wij hebben er hier ook enkele liggen.

  2. Leen zegt:

    Dat heb je goed gedaan. Ik heb het voor dinsdagstenen!

  3. HansDeZwans zegt:

    Als stenen konden vertellen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s