Zen, of niet.

Achteraf in de auto denk ik erover. Na het etentje in het gezellige koffiehuisje, met tasjes koffie en herfstpralines. En elke keer dat borreltje room dat ik met smaak verorber en mijn tafelgenoten gedisciplineerd laten staan. Sinds ik bijna geen vlees meer eet en 800 kilometer stapte, ben ik een paar van die vetrollekes kwijt en let ik zo goed als niet meer op de lijn.

Het is die heftigheid. Ik ben niet alleen, dat zie en hoor ik wel, niet de enige die me opjaagt. Maar vier mensen die zich zorgen maken bij elkaar, lijkt alles nog meer in de verf te zetten. Een vuurwerk dat explodeert, met de gebaren die niet alles aan de verbeelding overlaten.

Soms zou ik de stilte willen bewaren. Of alleen maar wijze woorden spreken die de rust over zorgenmensen doet neerdalen. Mijn eigen angsten meer in het midden krijgen en overzichtelijk maken.

Dat ik nog veel moet, wil, leren in het leven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s